Exactly a year ago, nagkayayaan ang tropa magpunta sa Mt Ruapehu, isang bundok sa gitna ng North Island na mayroong ski fields.  Actually, siya lang ang tanging lugar dito sa North Island na mayroong snow, ang lugar na puro niebe talaga ay South Island. Ngayong time of the year maganda magpunta sa Ruapehu dahil kasagsagan ng snow.

Dahil hinde kami makakabalik this year at dahil inggit ako sa mga travel blogs, ipapakita ko na lang yung pics namin last year.

Halos 5 oras din ang biyahe papunta doon (kasama na yung mga rest breaks). Itong Ruapehu ay  338 kilometers from Auckland pero maayos ang mga daan at maganda yung mga views na madadaanan papunta doon. Ang pinuntahan namin mismo ay yung Whakapapa ski field.

Sino ba yan? Akala mo kanya yung snowmobile, nakikisakay lang naman. Pero madaming nakapilang pinoy na gustong sumakay din dahil photo opportunity nga naman.

Ito yung unang ski-lift pataas, ang haba din ng pila bago makasakay. Peak season kasi nung nagpunta kami dito. Habang umaakyat kami sa taas ay nag snowboarding naman yung dalawa kong anak na lalake.

Ito yung view sa taas ng lift. Medyo makulimlim na nung dumating kami sa taas. Tingnan ninyo yung dalawang skier sa baba bandang kaliwa na animo’y langgam. May sense of danger din dito sa Ruapehu dahil active volcano siya at nag-erupt siya mga 2 months tapos naming magpunta. Buti na lang hinde inabot yung ski-fields.

Ito yung pababa na kami ng lift. Kung mapapansin ninyo sa gitna bandang kaliwa, may nadisgrasyang skier na nirerespondehan ng mga rescuer. Mukhang masama yung bagsak niya dahil nilagyan pa ng neck-brace at sinakay pa sa sled ng snowmobile pababa.

Tapos maglaro ng snow sa bundok, break muna para magposing sa harap ng isang Swiss-type chalet na isang hotel doon sa baba ng bundok.

Bago kami umuwi ay nagsidetrip din kami sa Huka Falls. Ang tubig dito ay galing doon sa bundok at ang haba ng ilog Waikato ay mahigit 400 kilometers.

Very exciting din makakita ng snow for the first time. Highly recommended ko na bisitahing mo itong lugar na ito kung mapupunta ka dito sa Aotearoa ng winter time.

Kangina nung maydowntime ako sa trabaho ay nag-web surfing ako at natiyempuhan ko yung isang site tungkol sa isang migrants association sa Estados Unidos para sa hometown ng ermats ko. Ang lugar na iyon ay Teresa, Rizal at ito ang bayan na susunod sa Antipolo.  Bale ito yung nasa baba ng bundok ng Antipolo at yung daan pababa ay zigzag.  

OK ang childhood memories ko doon. Ang Teresa noon ay mostly agricultural pa yung economy pero mayroon ding mga cement factory na siyang ikinabubuhay nung ibang residente doon. Napakalapit ng Teresa sa Manila pero probinsyang-probinsya ang dating niya nung araw.

Madalas ako magbakasyon doon nung bata pa ako, pagsummer umaabot pa nga ako ng isang buwan. Dahil unang apo ay medyo spoiled kay Amang at Inang (yung grandparents ko sa side ni ermats). Ang paborito kong request kay Inang tuwing umaga ay gatas ng kalabaw, na isasabaw sa kanin at lalagyan ng konting asin. Negosyante sina Amang at Inang, may poultry at wholesaler ng paninda dun sa palengke. Successful naman business nila at napagtapos ang walo nilang anak.

Iba yung laro sa labas ng bahay kaysa yung ginagawa ng bagong henerasyon ngayon. Noon ay nagpako lang ako ng tatlong pirasong kahoy, naglagay ng isang pako bilang trigger - instant thompson machine gun na! Pabulusok ang kalye dun sa kila Amang kaya ang paborito naming laro ay yung karera ng mga home-made na sasakyang animo’y go-cart pero ball bearing ang mga gulong. Isa pang masayang salihan ay yung patintero na maramihan-yung hanggang walo kabilaan at saka taguan (lalo na sa gabi). Ang isa pang uso doon ay yung paggawa ng higanteng saranggola - ang tawag ay bulador - na minsan pa nga ay itinatali nila pag magdidilim na pero sa kinabukasang umaga ay lumilipad pa din pagbalik mo. Ang daming kalabaw dun nung araw at madalas kami sumasakay sa likod nito. Minsan may nagpapasakay din sa paragos (yung parang sled na gawa sa kawayan) na hilahila nung kalabaw.

Pagsummer ay madalas kami doon sa lupa nila Amang na may tanim na mangga. Iba pa rin ang lasa ng mangga sa atin. Pagseason naman ng mais at mane ay pumupunta kami doon sa kapatid ng lola ko na yun ang mga tanim.

Matagal na may rumor na dito daw sa lugar na ito ng Rizal province naibaon yung treasure ni Yamashita. Meron pa nga daw na nakahukay na ng bahagi nito (di ko alam kung totoo o hinde) pero may mga mangilan-ngilan din na taong bayan ang nagka-gold fever. Marami na ang mga naghukay kung saan-saan pero puro bigo. Yun ngang bunsong kapatid ni ermats ay nahawa din at naghukay minsan na pagkalalim-lalim…”Nakow malapit na, konting hukay na lang!”…..wala din.

Ang mapanasin mo sa lugar na ito ay yung puntong Rizal - yung ibang accent ng Tagalog. Ito yung pagkakaiba sa tono ng pagtatagalog at paggamit ng ibang nuance ng mga words. Ang halimbawa ay ang word na ‘katawan’ na binibigkas natin ng diretso, sa puntong Rizal ay nagiging ‘kataw-an’ (may konting break sa huli). Yung ibang words din may may letrang ‘D’ ay pinapalitang ng ‘R’, example ay rikit-rikit ang mga bunrok. Meron ding sariling slang tulad ng ‘buklat’ (short for ‘binuklat ka sa ilalim ng bato’) na ibig sabihin ay pangit ka.

Ganito ang dialogue doon (isipin mo ang punto ni Vic Ongasis sa Iskul Bukol habang binabasa ito at kuha mo na yung puntong Rizal):

Kapitbahay1: Hoy mare, parika rine at magtaglay ka ng rahon ng malunggay. Gusto ko kasi maghanra ng nilagang karne at inihaw na isra, pampalakas ng kataw-an.

Kapitbahay2: Sige mare, nasa raan na ako. Nakow, tanas ang tsinilas ko manghihiram muna ako sa katapatir ko. Banghirap gumala ng nakapaa.

Kapitbahay1: Huwag kang is-le! Magparausos ka nalang papunta rine. Baka kita’y mamura.

Kapitbahay2: Isa kang buklat bruka! Ay hu-o, pariyan na nga ako. Ika’y masyadong maramramin. Yung sanrok mo nakita kong nakasabit sa ringring namin, dalhin ko na rin ngay-on. Itali mo nga ng lubir ang inyong aso at baka ako’y hagarin.

 Miss ko na din itong lugar na ito, pero six months to go na lang makikita ko na uli.

Today is a special occasion for me and my family. Just a few hours ago, we were awarded our New Zealand citizenship papers. Along with some 500 people, we attended our citizenship ceremony at the Bruce Mason Centre. After reciting an oath of allegiance to Queen Elizabeth II, we were given our respective certificates of citizenship.

Truth be told, I didn’t have any second thoughts about applying for citizenship in this great country. From the moment I arrived, I have been treated fairly and with respect. New Zealand has given me a second chance at life - to provide something better for my family especially for my children.

This is not to say that I’ve totally forgotten about the land of my birth. I will always hold the Philippines dear in my heart. I am still instilling in my children the positive values of our culture.

Actually, I feel that I have done my fair share in serving the Filipino people as I have worked in the public sector for most of my working life, majority of which I spent with the Office of the President and its attached agencies. I can proudly say that I have served the Philippines with conviction and integrity.

Now that I am a New Zealander, I am now committed to my adoptive country. I now join my fellow Kiwis in continuing to build a stronger independent country. New Zealand’s future is now our future.

Itong Easter holiday ang isa sa paboritong holiday ng mga kiwi. Ito yung panghuling long holiday ng summer kasi ang susunod na long holiday ay bandang June pa. Ang holiday na ito ay sakop mula Good Friday hanggang bukas na Easter Monday. Yung mga anak ko nga meron pang Easter Tuesday pero ang mga school na lang ang merong holiday na to (tingin ko tinatamad lang yung mga teachers nila, di nga sobrang dami ng holiday ng mga bata dito).

Karamihan dito ay lumalabas ng city para sa isang last hurrah sa summer. Sa amin simple lang ang holiday namin at di na kami nag-out-of-town pa. 

Maundy Thursday

Nung gabi nitong araw na to ay nagyaya na si luvsko na mag-grocery shopping dahil sarado ang mga supermarket ng Good Friday at Easter Sunday. Ang una naming pinuntahan ay yung bago naming nadicover na tindahan ng mga pinoy products (wala munang plugging, kailangan may bayad). Madami na din silang paninda, mura pa dahil sa bahay ang puwesto.

Tapos nito, nagpunta kami doon sa Foodtown, isa sa malaking grocery store dito. Maraming tao na namimili. Pero ang napansin namin ay karamihan ng mga item sa shelves ay may discount tag na. At yung discount nung karamihan ay malaki-laki ang matitipid mo (halos 20-30%).  Ako, natuwa din dahil yung mga beer lahat may discount pati yung mga premium na beer (kaya daw malaki tiyan ko sabi ni luvsko). Maya-maya lang nag-announce yung store manager na “All cooked and cut meat at the deli and all fish are now 50% off. Happy Eastah…”. Aba e dagli kagad kaming nagpunta at nakabili kami ng murang salmon belly at ibang pambaon sa school ng mga bata. Ito ang isang gusto ko sa NZ, pagnag-sale, sale talaga.

Read the rest of this entry »